Walt

We zijn altijd benieuwd naar je verhaal
Hier vind je een uitgebreide collectie Cuba Reisverslagen.
Plaats reactie
michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Walt

Bericht door michiel » 25 feb 2010 07:09

Havana: vervallen grandeur

Maandag 15 februari
Hoera, het is zover, we gaan naar Cuba! De vlucht van Amsterdam naar Havana verloopt rustig. De extra beenruimte en filmpjes zijn aan ons wel besteed. Voor ons gevoel zijn we dan ook in een vloek en een zucht in Havana. Ook daarna gaat het snel: door de douane, tasje pakken, geld wisselen, een taxi pakken en anderhalf uur na landing wandelen we ons hotel binnen. We slapen in hotel Vedado. Dit ligt in een van de drie belangrijkste wijken van de stad: Vedado. Prima hotel: geen opsmuk, maar schoon. Na inchecken vleien we ons op bed, strelen elkaar eenmaal zachtjes en beginnen te snurken. Walt dan.

Dinsdag 16 februari
Vandaag Part I van onze ontdekkingstocht van La Habana, L’Avana of Havana! We gaan de wijken Vedado en Centro Habana aandoen. Walt heeft vannacht als een blok geslapen. Son niet.

Na een vroeg ontbijt wandelen we het hotel uit, een kruispunt over, kijken naar links en zien de zee. Ahh… life is beautiful! Met in ons kielzog twee Chineesjes die de weg niet kennen, wandelen we richting Plaza de la Revolucion. Ook wij kennen de weg natuurlijk niet, maar met een plattegrond kan het niet zo moeilijk zijn toch? Als een van de Chineesje haar schoenveter moet strikken, volgt een korte draf, zodat ze weer 38 centimeter achter ons lopen. Grappig.

Hierna pakken we een taxi naar Centro Habana. We willen zorgvuldig omgaan met de meters die we te voet maken in verband met Walt’s knie. We laten ons afzetten bij El Prado. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht over de boulevard van Havana, de Malecon. Wat we zien: een grijze lucht, golfen die op de kade rammen en prachtige, vervallen architectuur. Wow, wat is Havana mooi. Geweest. Natuurlijk, we hadden gehoord dat Havana een prachtige, maar vervallen, stad is, maar je moet het toch zelf zien om deze woorden echt te kunnen begrijpen. We wandelen over de Paseo de Marti (ook: Prado), de Cubaanse evenknie van de Rambla in Barcelona, en blijven denken: hoe mooi is het hier ooit geweest? Prachtige panden, maar totaal vervallen. Soms staat alleen nog maar een gevel overeind. Lege winkels. Natuurstenen bankjes. Bomen. Als we onze ogen sluiten en voorstellen hoe het ooit is geweest, toen de pastelkleuren zojuist waren aangebracht, dan moet dit echt geweldig zijn geweest. De Paseo de Marti heeft alles om de mooiste straat ter wereld te zijn.

We pakken een lunch vlakbij de Capitolo. We bestuderen de menukaart, wikken en wegen wat en kiezen twee heerlijk belegde sandwiches. “We only have ham & cheese sandwiches.” Ah, natuurlijk. Ze smaken trouwens prima. Net als de koffie.

We willen de architectonische route afmaken, maar betalen de prijs voor verliefdheid. Nadat we elkaar een innige kus geven op straat, worden we aangesproken door twee Cubaanse echtelieden. Of we op honeymoon zijn. Nope. Of we zin hebben in een mojito. Yep. Voordat we het weten, zitten we in een barretje met XXX en Maria in een erg leuk gesprek over La Hollanda en Cuba. Na een paar minuten de vraag of we sigaren willen kopen. Zo kunnen we een bijdrage leveren voor een iets beter leven van deze twee en hun beider families. Hmm. Nou ja, doe maar een paar sigaren dan. Daarna willen ze ook graag melk, shampoo en wat al niet meer. Hmm. De sigaren kopen we, de mojitos betalen we, maar we geven toch maar aan dat we ook nog een paar andere Cubanen willen helpen. Ze nemen afscheid met een enigszins bedrukt gezicht. Op naar de volgende toeristen.

We wandelen weer terug naar de wijk Vedado over de Malecon. Daar kopen we bij ARTex, een zorgvuldig door Son geselecteerd winkeltje, onze eerste souvenir: een handgeschilderde Cubaanse filmposter. Vervolgens happen we bij de Italiaan vlakbij ons hotel een pizza weg. Als we merken dat we inmiddels beiden scheel kijken van vermoeidheid, zoeken we iets na 21 uur ons bedje op.

Woensdag 17 februari
Om 4.30 uur wordt Walt (klaar)wakker. Uitgerust. Dus hij besluit om naar de lobby te gaan voor koffie en sigaretten. Als hij na anderhalf uur naar boven gaat om te kijken of Son nog lekker slaapt, botst hij bij het opengaan van de lift bijna tegen haar op. Twee verbaasde gezichten. Gevolgd door twee glimlachen en twee bakken koffie.

Na het ontbijt pakken we een taxi naar Prado om nogmaals over de Cubaanse Rambla te wandelen. Gisteren was het erg grijs, vandaag lijkt iets beter, dus willen we nog een paar mooie foto’s schieten en wederom onze ogen uitkijken. Op het eind slaan we links de wijk Habana Vieja in. Omdat het nog vroeg is, is het redelijk rustig. Helaas is het weer toch niet echt beter geworden: 22 graden met een briesje, een zonnetje dat maar niet definitief wil doorbreken. Hoogtepunt is voor ons het rechthoekige Plaza Vieja, omgeven door prachtige pastelkleurige panden. Kinderen die voetballen en/of dansen op het plein en een paar gezellige terrasjes doen de rest.

Na een late lunch, die nog later werd omdat het 45 minuten kost om de lasagna van Son te maken, gaan we op het einde van de middag even een dutje doen. Even wordt de hele nacht. Om 4.30 uur wordt Walt (klaar)wakker. Uitgerust. Dus hij besluit…

http://waltenson.waarbenjij.nu/Reisvers ... id=3333329

michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Re: Walt

Bericht door michiel » 25 feb 2010 07:11

Het echte Cuba

Donderdag 18 februari
We beginnen de dag met een goed ontbijt. De Lonely Planet heeft ons namelijk wat angst aangejaagd dat het moeilijk is om aan eten te komen onderweg. En we gaan onderweg: met de gehuurde auto toeren over het eiland!

Bij aankomst is, ondanks onze reservering, onze auto er natuurlijk nog niet. We gaan dan maar vast geld halen bij de bank om de hoek. Binnen wordt ons duidelijk gemaakt dat we met de credit card geen geld kunnen ophalen maar wel euro’s kunnen wisselen. Gelukkig hebben we die nog. De mevrouw aan de ontvangstbalie wijst ons waar we moeten zijn. We spreken heel weinig Spaans, dus wijst ze naar haar Chinese collega in de hoek, zegt “China” en ze trekt haar ogen tot spleetjes. Haar weten we wel te vinden! Walt begroet haar met: “Hola China!” Ze heeft gelukkig humor en ook haar collega’s lachen zich kapot.

We halen de prachtige, witte Hyundai Atos op en proberen Havana uit te komen. Walt is de designated driver op deze reis en Son levert het commentaar. Na wat keren en tegen het verkeer inrijden bij een eenrichtingsweg, komen we in no time op de snelweg. Son is blij dat Walt rijdt, well done!

Via de Autopisto (door ons snel omgedoopt tot Autopsia) rijden we tot Pinar del Rio en vanaf daar via binnenweggetjes tot Vinales (door ons omgedoopt to Vinaljes). De wegen zijn best prima en er is wat bewegwijzering, maar we vertrouwen toch ook regelmatig bij kruisingen op de Lonely Planet kaarten en ons (lees: Walt’s) richtingsgevoel.

Bij aankomst in Vinales rijden we op goed geluk naar de “Our Pick” Casa Particular van de Lonely Planet. Vol. Maar de eigenaar stuurt ons door naar de overbuurvouw. We komen terecht bij Isabel & Reinaldo. Hoe briljant is dit: we krijgen een kamer boven de garage (?) met een balkonnetje, inclusief schommelstoelen en (zo blijkt de volgende morgen) onze eigen ontbijthoek buiten. De kamer is schoon, met eigen badkamer, maar vooral een megagrote koelkast met, jawel: bier! We genieten van een koud biertje op het balkonnetje.
Dat geeft ons genoeg moed om een wandeling te maken naar de top van de heuvel, met mooi uitzicht over de omgeving.

Onderweg passeren we de hutten en huisjes van de bevolking. Wat is nou het echte Cuba? Niet het huis van Isabel, want vanaf het balkon is al te zien dat de buurman het veel minder heeft: golfplaten en kippen op een kaal stukje grond. Ook onderweg is er toch verschil tussen de mooie huisjes met veranda en schommelstoelen, en de hutjes, met vieze kinderen die bij het maken van een foto direct om dinero vragen. Ethische kwestie: geef je de arme kinderen geld of is dit bedelen? We besluiten tot het laatste en slaan onszelf voor ons hoofd dat we geen van de kadootjes hebben meegenomen die in onze rugzak branden.

Bij thuiskomst nog even relaxen voordat Oma het eten klaar heeft voor ons. Traditioneel moros y cristianos (bruine bonen en witte rijst), met bakbananen, fruit, kippenpoot en frisse groenten. Heerrrlijk! En veuls te veul. We kunnen allebei onze ogen niet meer open houden. Hoe is het mogelijk? We hijsen ons de trap op naar ons nest-voor-een-nacht en vallen direct, met kleren en al in slaap.

Vrijdag 19 februari
Om een uur of een wordt Son wakker, wekt Walt met een tandenborstel en we maken ons op voor nog een uurtje of 7 slapen. Maar niets is minder waar wanneer de buur-haan om drie uur bedenkt dat het wel eens ochtend kan zijn en het nodig vindt om iedere kip en haan in Vinales wakker te maken. Aaaarrgghhh, Walt is not amused en heeft in de resterende zeven uren verschillende methodes bedacht om de haan doeltreffend om te brengen. Tegen de ochtend waren we waarschijnlijk aan de aanhoudende boerderij-geluiden gewend en hebben we alsnog wat uurtjes kunnen slapen.

Om een normaal tijdstip (Walt was een beetje van z’n à propos, normaal was ie namelijk al 4 uur wakker en bezig) werd ontbijt geserveerd door Oma. Er is goed voor ons gezorgd in Vinales. Na een koude douche en ontbijt: betalen en de volgende overnachting regelen! Dochter en kleinzoon van Oma bellen een vriendje in Soroa voor onze volgende overnachting.

Maar eerst onderweg naar Las Terrazas, via de road less traveled by. We vermijden de snelweg en pakken de kleine weggetjes die gelukkig nog op de kaarten van de Lonely Planet staan. Het is een prachtige weg, met spectaculaire views, door dorpjes die ons het echte Cuba laten zien.

De tocht gaat goed, tot we merken dat we de afslag naar Las Terrazas voorbij gereden moeten zijn, ook al hebben we geen afslaande wegen gezien. We rijden een dorpje in waar we toe worden gelachen, maar het helpt niet veel. We vragen daarom aan een oudere meneer de weg. “Las Terrazas?” “Ha, ik moet naar Las Terrazas” roept een dame. In onze Atos is nog net een plekje achterin, naast de tas van Walt. Lifters meenemen is heel gewoon in Cuba en deze dame vertouwen we wel. In alle eerlijkheid, zonder haar komen we waarschijnlijk nergens. We gaan een onvoorstelbaar slechte weg op en onze passagier stoot een aantal keer haar hoofd. Maar ze houdt zich stil en ach, we verstaan haar toch niet. We vertrouwen erop dat ze naar las Terrazas moet en dat ze wel roept als we verkeerd rijden. Uiteindelijk komen we op haar bestemming aan: “Aqui?” “Si, Aqui.” Uhm ja, en nu? In rap Spaans volgt de instructie om bij Las Terrazas te komen maar we snappen er niks van: rechtdoor en dan omhoog? Huh? Nou, het zal wel. We rijden alsmaar rechtdoor en voila: Las Terrazas, het nationaal park.

Bij aankomst betalen we toegang en worden de ogen van Walt zo groot als schoteltjes bij het zien van de zakjes kaaschips die er te koop zijn. Walt heeft honger! Hij slaat drie zakken in en eet er twee op nog voordat we bij het uitzichtpunt zijn. Na even rondkijken gaan we door naar hotel Moka, met mooi uitzicht en wederom: bier! Na een drankje besluiten we naar Soroa te gaan en verder lekker niks te doen. We zijn niet van die die-hard trekkers. Na een paar bomen vanaf het terrasje hebben we het wel gezien.

Naar Soroa is de weg simpel te vinden en het duurt dan ook niet lang voor we bij onze Casa zijn. Wat hemels is het hier, wat een mooie tropische tuin en een heel prima kamer met douche en deze keer hopelijk wel warm water. We worden hartelijk ontvangen door Jorge. Hij heeft een commerciële insteek en verkoopt meteen la cena (we kiezen redelijk veilig weer voor pollo) en mojito’s. Mjum. Vanavond, nou, doen we weer niks.

http://waltenson.waarbenjij.nu/Reisvers ... id=3333334

michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Re: Walt

Bericht door michiel » 25 feb 2010 07:13

Senor? Artemisa? Si! Gracias!

Zaterdag 20 februari
Vannacht weer heerlijk geslapen. Als we wakker worden zegt Walt tegen Son, volledig gebaseerd op goede hoop: “Lieve schat, vandaag schijnt de zon!”. En warempel, als hij naar buiten loopt een strakblauwe hemel. Hoera! De armpjes gaan de lucht in en Jorge lacht een brede lach. Buenos dias Jorge!
We ontbijten onder het prieeltje met zonnestralen in ons gezicht, heerlijk! En och, wat is de tuin mooi onder een strakblauwe hemel. Prachtige bloemen, veel groen en Opa die met wat gereedschap door de tuin stiefelt. We laten ons de koffie, vers geperste vruchtensap, eieren, toast en fruit goed smaken. Vandaag een lange rit voor de boeg. Op naar Cienfuegos!
We besluiten om het grootste deel van de rit niet via de geijkte Autopista Nacional af te leggen, maar – geïnspireerd door de mooie rit van gisteren – voor de kortste route door het binnenland te kiezen. Wat volgt is wederom een rit waarin we het echte Cuba zien. Vaker een paard met wagen dan een automobiel. Voortdurend opletten voor een pothole in de weg. In de dorpjes is het nog veel erger. We stuiteren er doorheen, ook al doen we ons best de veren te sparen. De dorpjes zijn net als de steden: vervallen, decennia geen onderhoud gepleegd, maar toch enige grandeur en schoon. De mensen kijken een beetje vreemd op bij het zien van onze witte heilige koe. Wij draaien maar weer het raampje naar beneden en wijzen een kant op: “Señor? Artemisa?” “Si!” “Gracias!” En in Artemisa aangekomen: “Señor? Alguizar?” “Si!” “Gracias!”. Een enkele keer is het niet zo simpel en volgt er in rap Spaans en met veel handgebaren een korte instructie. Als we het snappen een grote glimlach. “Gracias, señor!”, het leven is mooi!
Rond half vier komen we aan in Cienfuegos bij de Casa Particular die Jorge uit Soroa ons heeft aangeraden. Bij binnenkomst schrikken we even van de grote tijger op de bank, maar het blijkt gelukkig een knuffeltijger te zijn. Fjiew. We checken in bij Pepe. Pepe is een erg vriendelijke en open man. Voor Son twee zoenen, voor Walt een hug. Pepe praat wel heel veel en vooral heel luid. Als we zijn Spaans niet helemaal begrijpen, zegt ie hetzelfde gewoon nog een keer, maar dan luider. Alsof we doof zijn in plaats van de taal niet machtig. We komen er achter dat Pepe stopt als we “Si” zeggen als antwoord op zijn “Entiende?”, dus dat doen we dan maar. En ach, alles wijst zich toch ook vanzelf. We hebben tijdens de lange autoritten leren tellen, dus een tijdstip afspreken om aan tafel te gaan is niet zo moeilijk. En dan hebben we nog een klein woordenboekje en talenwonder Son om aan te geven wat we willen eten. Pollo!
Op het einde van de middag wandelen we naar het onvermijdelijke Parque Jose Marti, overal op het eiland vind je straten, pleinen, parken of standbeelden van deze held van Cuba, en bekijken de “Parijse” architectuur. We schieten nog een paar mooie foto’s, pakken een terrasje en gaan op tijd terug voor ons avondeten. Na het eten wandelen we nog even terug naar het centrum, maar er is eigenlijk heel erg weinig te beleven, geen salsa dansende Cubanen hier, dus we besluiten om maar weer eens vroeg ons mandje in te duiken.

http://waltenson.waarbenjij.nu/Reisvers ... id=3333338

michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Re: Walt

Bericht door michiel » 28 feb 2010 09:45

No doekoes, dus tijd voor R and R

Zondag 21 februari
Zowel voorafgaande aan de reis als tijdens onze trip, maken we constant plannetjes en nieuwe reisschema’s. Het is heerlijk om op de dag zelf te kunnen beslissen wat we gaan doen. Maar soms liggen de zaken vast, zoals vandaag. We gaan van Cienfuegos op weg naar Cayo Coco, naar een all inclusive resort. Waarom? We zijn even blut! Wat een logica.

Cuba is een “cash-land” en pinnen of met credit card betalen gebeurt hier niet, met uitzondering van de über-toeristische resorts aan het strand. Geld halen met je creditcard kan alleen bij de speciale Banco Financiero International die niet in iedere stad zit. Ze hebben Hollandse openingstijden, van 9 tot half 3. En natuurlijk zijn ze niet open op zaterdag en zondag. We waren zo druk bezig met reizen, meemaken en bekijken dat we niet doorhadden dat onze cash reserve danig was geslonken en dat we dringend geld nodig hadden, tot in Cienfuegos, op zaterdag. Oeps. Enige optie was dus om naar een resort af te reizen, daar het verblijf met creditcard te betalen en rustig af te wachten tot de bank open is om geld te halen. Wat vervelend. Haha!

Via een prachtige route over de weg die het vasteland met de archipel verbindt, komen we aan op misschien wel een van de mooiste plekjes ter wereld. Prachtige, smalle, witte stranden en water zó helder en in de mooiste kleur groen en blauw. Zucht, wat een leven. We checken in en er is alleen een suite beschikbaar. Nog zo’n tegenslag! We zetten onze tassen neer, kunnen eindelijk luxe en uitgebreid douchen en gaan op naar het strand om de laatste zonnestralen van de dag mee te pikken. De paar druppels regen die vallen en het windje mogen de pret niet drukken. We liggen aan het strand!

’s Avonds genieten we tegen onze zin toch van het all-inclusive concept; lekker eten, drinken en de ijshockeywedstrijd USA-Canada kijken met de massa Canadezen die dit resort bevolken. Let’s go Canada, let’s go Canada! (de Canadezen vinden dat ze zichzelf onderscheiden van de Amerikanen door minder luidruchtig te zijn, maar wij merken er weinig van)

Maandag 22 februari
We beginnen de dag met ontbijt. Daarna gaan we dan onze cash aanvullen. In de goed bewaakte bank halen we allebei een stapel geld. De portemonnee kan niet meer dicht. We zijn opgelucht dat we weer financieel onafhankelijk zijn.

Terug in het hotel gaan we snel naar het strand. Het is helaas een beetje bewolkt, de eerste druppels vallen op onze tenen, maar het mag de pret niet drukken. Walt stampt als een blij kind in de branding en vermaakt daarmee de Canadese oma’s. Son gooit haar lichaam in het enige streepje zon om maar zo snel mogelijk bruin te worden.

Grom. Na de lunch begint het te regenen en tot de nacht genieten we van een tropisch storm met veel, heel veel hemelwater.

Dinsdag 23 februari
Hoera! Vanochtend het huis van Son verkocht! En verder? Zon. Zee. Strand. Verbrand. Topdag!

http://waltenson.waarbenjij.nu/Reisvers ... id=3337685

michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Re: Walt

Bericht door michiel » 28 feb 2010 09:47

From Carola to Ramon

Woensdag 24 februari
In de morgen: zon, zee, strand.

We vertrekken om 14 uur naar Camaguey via een prachtige route door het binnenland. Niet de hoofdweg, maar daardoor juist heerlijk rustig, een goed wegdek en we krijgen weer genoeg van het echte Cubaanse leven te zien. De route heeft Walt even gefixed door zijn goede contacten met de lokale bevolking (c.q. de ontbijt-kok). We merken dat de Cubanen het erg waarderen dat wij het eiland rondtrekken met onze heilige koe en overnachten in Casas Particulares. Op deze manier tonen we echt interesse in het land en helpen we de man-in-de-straat. Het kan namelijk ook anders: met onze dikke, witte reten op het strand liggen en ons vol gieten met rum-cola uit onze meegebrachte thermobekers. Let’s go Canada!

Bij aankomst in Camagüey worden we opgewacht door een ijverige fietser die ons wel even de weg naar onze Casa zal wijzen. Camagüey is als een doolhof gebouwd om de piraten te laten verdwalen en dat lukt tegenwoordig ook goed bij toeristen. De lokale bevolking weet daar goed op in te spelen. De fietser leidt ons via allerlei straatjes naar een man die beweert eigenaar te zijn van de Casa die ons is aangeraden door Pepe in Cienfuegos. We trekken al een wenkbrauw op als hij zegt Mercy van Casa Jorge y Mercy te zijn. Maar het kan ons niet veel schelen, als we maar ergens kunnen slapen. De man stapt in en brengt ons naar Casa Carola. Son voelt zich meteen thuis.

Carola heeft het goed voor elkaar. Zij doet niet veel en een mannelijke kok zorgt die avond voor ons eten. Walt vindt de kok een lief mannetje en koken kan ‘ie! We eten heerlijk en na een paar biertjes in de tuin houden we het voor gezien. Morgen weer een lange rit naar Bayamo en de bergen.

Donderdag 25 februari
Hoera! Vandaag wordt het koopcontract voor de Nieuwe Haagdijk getekend! Mama Carola regelt alle zaakjes in Nederland en probeert Son’s inboedel meteen aan de nieuwe kopers te slijten. Een betere zaakgelastigde kunnen we ons niet wensen.

We vertrekken op tijd naar Bayamo en komen daar begin van de middag aan. We checken in bij Casa Particulare Villa Rose Mary. De Lonely Planet schrijft: “Don’t be fooled by the name, Ramón’s the man in charge here…”. En dat klopt. Ramón ontvangt ons met open armen. Een van zijn slaven brengt hem regelmatig koffie. Of zou het rum zijn, we weten het nog niet. Son mag van Ramón lekker relaxen in de tuin, want de auto naar de garage brengen, dat is iets voor mannen. Walt mag dus mee in zijn jeep. De muziek gaat hard aan. Een melodieuze toeter. Ramón is dé man in Bayamo.

Ramón is ook gek van gadgets. In z’n jeep heeft hij een ultramoderne installatie met geintegreerde telefoonfunctie (“bluetooth!”) en hij likt z’n vingers af bij de iPhone en MacBook Pro van Walt. Walt helpt hem ’s middags met het installeren van voorkeursnummers op zijn apparatski, want Ramón begrijpt de Engelstalige instructie niet zo goed. Son, die zich als vrouw niet helemaal serieus genomen voelt door Ramón, verdenkt hem er ondertussen van dat hij de Cubaanse vlag op de motorkap en de Che sticker op de voorruit heeft aangebracht om vooral duidelijk te maken dat hij een ware patriot is. Eentje met gadgets uit de USA, dat dan weer wel…

Ramón geeft ons nog een paar tips over de omgeving, de Granma provincie. Volgens hem is de kustroute van Pilón naar Santiago de Cuba werkelijk prachtig! Aangezien wij toch meer (auto)trekkers zijn om alle geuren en kleuren die een land biedt met graagte in ons op te nemen, en veel minder frequente museum bezoekers, besluiten we zijn advies te volgen. Vanavond dus vroeg naar bed, want er wordt weer eens een wekker gezet om 6:00 uur.

PS. Uiteraard hebben we mooie foto's geschoten. We kunnen deze echter niet nu al met jullie delen omdat we een verkeerde stekker hebben meegenomen. Grom.

http://waltenson.waarbenjij.nu/Reisvers ... id=3337689

michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Re: Walt

Bericht door michiel » 02 mar 2010 17:37

It's a lonely planet

Vrijdag 26 februari
Pfff…om zes uur op, douchen, ontbijten en op pad. Ramón vindt het allemaal wel best en laat het uitlaten van de gasten over aan zijn ‘chica’. Walt loodst ons weer feilloos de stad uit richting Las Tunas, afslag Manzanillo en door allerlei kleine dorpjes naar het startpunt in Pilón. Nou ja, startpunt? We hebben er al een kleine 3 uur opzitten. In Pilón nog even tanken en proviand inslaan voor de zekerheid; het eerstvolgende tankstation is 225 km verderop in Santiago de Cuba.

We hebben ons op het ergste voorbereid wat betreft de weg, maar vooralsnog gaat het goed. We genieten van de echt fantastische weg, met links van ons het prachtige Sierra Maestra gebergte en rechts de intens blauwe zee, met golven die op de rotsen beuken. San Francisco to Monterey, eat your heart out! Dit is spectaculair! Er is ook nog eens geen mens te bekennen; we zijn welgeteld 2 auto’s, 2 bussen en een vrachtwagen tegengekomen op 100 km weg.

De views blijven geweldig mooi, maar het is duidelijk dat de golven al járen op de rotsen en de bovenliggende weg beuken en overal zijn stukken weggeslagen. Onderhoud is een vies woord in Cuba en er zijn dan ook hooguit waarschuwingsborden dat er geen weg meer ligt. Hoe je er langs komt, dat moet je zelf maar uitzoeken.

Nu volgt een lofzang over Walt, de über-chauffeur, de held van de Cubaanse wegen, de koning van de ‘road-less-traveled-by’, de prins in de witte heilige koe. Niet alleen heeft hij ons over de weggeslagen wegen weten te loodsen, maar ook een ingezakte brug bleek, nou ja, geen brug te ver. Halverwege de route – op een moment dat je ook niet meer terug rijdt – kwamen we namelijk bij een brug die was afgezet met een hoop zand en stenen. Uhm ja, en nu? Eerst maar even kijken of we niet gewoon over die hoop zand kunnen crossen met de Atos. Maar bij nadere inspectie van de ingezakte brug, leek het ons heel onverstandig de zandhopen te trotseren en alsnog de brug over te rijden. Walt heeft nog even bij de lokale bevolking nagevraagd of we echt over het zandpad moesten rijden dat over het droge rivierbed liep. Toen dat toch echt de bedoeling bleek, zijn we maar met knikkende knietjes in de auto gestapt.

(Noot über-chauffeur Walt. Knikkende knietjes? Echt niet. Gezonde wedstrijdspanning, hooguit. De eerste keer is namelijk niet zo eng. ’t Is net als de hoge duikplank in het plaatselijke zwembad. Je loopt stoer naar boven en denkt heel eventjes: tering, best hoog. En je springt. Pas als je naar de rand van het bad zwemt, denk je: oef, dat was eng. Enfin, nadat we de route naar beneden hebben verkend – een steil stuk, paar grote stenen, halverwege een scherpe bocht naar links, maar goed te doen – stappen we in. We beginnen: stuiter, stuiter, voorzichtig. Om een steen heen sturen, oef, diep gat voor ons. Klein zweetdruppeltje, maar alles onder controle. Gaat goed. Nog een groot gat met daarnaast een grote steen. Even naar rechts kijken, het gezicht van Son staat gespannen. Niets laten merken. Hoe gaan we dit aanpakken? Rustig laten rollen, langzaam, langzaam, nu gas bij, moet goed gaan. Schraap. Krggg. De onderkant krijgt het zwaar te verduren, maar we zijn er langs. Hopen dat het hier bij blijft, want het begint toch wel klein beetje a-relaxed te worden. Enzovoort. We hebben het gered, toch?)

Vraag is of we nu juist wél of geen foto’s hadden moeten maken van de weg die we hebben afgelegd. De foto’s hadden we namelijk naar Hyundai kunnen sturen om de Atos te promoten als 4x4. Anderzijds, als ze in handen van de autoverhuur of verzekering zouden komen, zouden we zeker het bokje zijn en torenhoge premies moeten betalen. We hebben het gelaten bij foto’s van de afgesloten brug. Eerlijkheidshalve waren we zo opgelucht dat we de overkant hadden bereikt, met een héle auto, dat we ook vergeten zijn foto’s te maken.

De route vanaf Chivirico, ongeveer halverwege, zou volgens Ramón beter zijn. Wanneer hij dit heeft geconstateerd weten we niet, maar de weg was (inmiddels?) allesbehalve goed. We werden er chagrijnig van. De views werden eigenlijk ook wat minder, hoewel vreemd genoeg dit gedeelte van de kustweg wordt opgehemeld door de Lonely Planet en het eerste stuk onvermeld blijft. Inmiddels hadden we er alweer 6 of 7 uur opzitten en wilden we in onze Casa in Santiago een biertje drinken. Dat had Walt ook gewoon ruimschoots verdiend.

De laatste loodjes wegen het zwaarst en we kwamen dan ook gaar, vies en ietwat cranky aan in druk Santiago. We hebben een poging gewaagd (met Son’s navigatie skills = geen goed idee) om bij de Casa te komen, to no avail. Dus hebben we als zielige blankes gebeld en werden we door de Casa eigenaresse op de motor opgehaald en naar de Casa geloodst. Daar bijna aangekomen begrepen we dat ze kortsluiting had gehad en dat we in een andere Casa zouden slapen. Ook goed. Oma Antonia heeft ons met open armen ontvangen, ons voorzien van het welverdiende biertje of 3 en heerlijk voor ons gekookt. Als geriatrische toeristen wilden we na het eten “even een half uurtje liggen” om vervolgens om 8 uur ’s ochtends op te staan. Het lijkt Viñales wel. Zoals onze mamsen zouden zeggen: “Je zult het wel nodig hebben gehad.”

http://waltenson.waarbenjij.nu/Reisvers ... id=3342740

michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Re: Walt

Bericht door michiel » 02 mar 2010 17:39

Cubaanse helden, jineteros en mojitos

Zaterdag 27 februari
Met frisse moed en volledig uitgerust trekken we de straten van Santiago de Cuba in. Dit moet toch een hoogtepuntje van onze reis worden, zo hebben we begrepen van Gerrit & Gerry en vrienden die op Cuba zijn geweest. Santiago de Cuba: volgens Santiagüeros zeer onterecht al vier eeuwen niet meer de hoofdstad van het eiland, maar toch zeker wel van de Orient, het oostelijk deel van Cuba, en in ieder geval hoofdstad van de muziek!

We wandelen door de smalle straatjes richting de Padre Pico trappen, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de baai en de stad. We bezoeken hier een museum over de revolutie in de jaren ’50. Het museum staat tegenover het huis waar Fidel in zijn studententijd heeft gewoond. Vanaf het balkon heeft Fidel op 1 januari 1959 de menigte toegezwaaid alvorens hij keizerlijk in z’n jeep vertrok voor de lange rit naar Havana. We hebben de afgelopen anderhalve week veel gelezen over de geschiedenis van Cuba en zijn langs een aantal historische plaatsen getrokken, zoals gisteren langs de geboorteplaats van Fidel’s muse Celia Sanchez en het Sierra Maestra gebergte waar de rebellen zich in Commandancia La Plata verborgen hielden. Ook zijn we door ontelbare straten/parken/pleinen gewandeld die zijn vernoemd naar Cubaanse helden als Martí, Cespedes en Maceo, en hebben overal de propaganda van nu (vier het: 51 jaar revolutie!) tot ons genomen. In Santiago komt veel van wat we gelezen en gezien hebben samen.

Vanaf de trappen wandelen we naar het Parque Cespedes (!), dé place to be in Santiago, schieten een paar pics en besluiten dat het tijd is om de eerste mojito te nuttigen. Die smaakt goed, dus we nemen er nog maar eentje, samen een pizza, en voordat we het weten zitten we heerlijk twee uurtjes over het plein te kijken. Daarna slenteren we door de Casco Histórico, schieten wat pics en wandelen terug naar onze Casa om nog even te relaxen. We moeten natuurlijk goed uitgerust zijn, want nog een ‘Santiago by night’ missen, dat gaat niet gebeuren!

Als je hier niet moe wordt van het wandelen, dan word je het wel van jineteros (in Santiago vind je de brutaalste), die om pesos zeuren en zeep willen hebben. We waren voorbereid en hebben zeep, ballonnen, sieraden en kleurpotloden meegenomen, maar die zijn zo goed als op. Uitgedeeld aan kinderen langs de weg op de meest desolate plaatsen. Er rest ons dus een veelvuldig afwijzen van de opdringerige mannetjes. Vermoeiend.

Zoals het hier hoort: voor het eten eerst nog een mojito. Een tafeltje naast ons zit iemand die in onze moedertaal vraagt of we uit Nederland komen. Huh? Ziet er toch uit als een Cubaan. Is het ook, maar hij blijkt een zus te hebben die met een Nederlander is getrouwd en hij is zelf drie jaar geleden ook in Hollanda geweest. Groningen, Amsterdam, Utrecht, Den Bosch, het komt er zowaar vloeiend uit. Binnen 4 seconden zit Orestes bij ons aan tafel voor een leuk gesprek van een minuut of tien. Een leuk, maar ook slim, mannetje: ondertussen heeft hij ons de beste eetgelegenheid én muziekhuis in Santiago aangeprijsd (waarschijnlijk voor een leuke commissie) en hebben we voor de volgende ochtend afgesproken om langs een paar hot spots te gaan. Orestes is tour guide…

Het restaurant is gevestigd in de tuin van een typisch Cubaans huis, waarvan je vanaf de straat niet kunt bevroeden dat het bestaat, maar het eten smaakt ons wederom voortreffelijk. Ook vermaken we ons opperbest in Casa de la Tradiciones, een tent voor locals, slechts een Duits toeristenstel heeft deze ook weten te vinden. De mojito’s komen lekker aan, er gaat ’s avonds overduidelijk meer alcohol in dan overdag. We kijken onze ogen uit hoe de Cubanen door de tent swingen. Ondertussen wordt Walt nog maar een keer bij de benen genomen. De erg vriendelijke eigenaar vraagt hem mee naar achteren, waar hij de hand mag schudden van een beroemd Cubaans schrijver. Voor ie het weet schrijft deze een persoonlijke boodschap in zijn laatste boek en vraagt om CUC 8. Tja, daar sta je dan…

Zondag 28 februari
Om 9 uur staat onze nieuwe vriend ons voor de deur op te wachten, samen met zijn zoon Michael. Wanneer Antonia ons uit komt zwaaien en hem ziet staan, krijgen we nog even wat waarschuwende woorden mee. We moeten oppassen, want ze ziet hem altijd bij Parque Cespedes met buitenlanders. Uhm ja, hij biedt zich aan als tour guide, dus dat snappen we wel. Wanneer ze even met hem heeft gesproken vragen we nogmaals waarom we moeten opletten, maar nu heeft ze er meer vertrouwen in: ze komen namelijk uit hetzelfde dorpje en ze kent z’n ouders, dus dan is het wel goed. Sociale controle viert hoogtij in Cuba.

We stappen met het hele gezelschap in de Atos die het onder het gewicht zwaar te verduren heeft. Maar zoals de witte, heilige koe ons al overal heeft gebracht, gaan we nu naar het kerkhof van Santiago de Cuba. Nu meer een museum dan een begraafplaats, liggen hier alle grote namen van Cuba begraven: José Martí, de familie Bacardi en de de lead singer van de Buena Vista Social Club. Bij het graf van Martí zien we een imponerende wisseling van de wacht die ieder half uur wordt uitgevoerd. Da’s nog wel menselijk, een half uurtje stil staan. Castro zal hier overigens over een tijdje niet begraven worden. Voor hem is al een mausoleum ingericht in Commandancia La Plata in de Sierra Maestra.

Van het kerkhof rijden we door naar Castillo de Moro, volgens Orestes en Antonia een must-see als je in Santiago bent. Bij aankomst wordt wederom duidelijk dat dit een ons-is-ons-land is; Orestes kent iedereen, van parkeerman tot de mannen van de souvenir stands. En zijn zoon Michael leert al doende van zijn vader. Orestes loopt over het pad naar het kasteel al handenklappend van vriend naar vriend en Michael loopt er gewoon achteraan, zijn vader imiterend. Zo schattig.

Het kasteel vraagt een whopping 4 CUC p.p. en 1 CUC voor fotograferen. Walt voelt zich uitgeknepen. We betalen toch maar en gaan het kasteel in. Prachtige views staan ons te wachten. Bij iedere kamer (slaapzalen van de soldaten, kerkers, wapenruimte, staan dames ons op te wachten om ons wat informatie te geven én, natuurlijk, ons om ‘presents’ te vragen. We geven ze zeep en armbandjes voor de kinderen. Wanneer de armbandjes op zijn, schromen ze niet om aan Walt’s arm te gaan hangen en om peso’s te vragen. We begrijpen dat we in een arm land zijn, maar steeds vaker krijgen we de neiging de vragen om geld en zeep te beantwoorden met: “Vraag het Fidel maar”. We houden ons in. Wanneer we het kasteel verlaten en de auto gaan ophalen moeten we ook hier 1 CUC betalen, natuurlijk. Maar het leed is gauw vergeten wanneer Michael Son drie lieve rode bloemetjes geeft. Dat wordt later een player!

Nu op naar onze laatste bezienswaardigheid van Santiago de Cuba, voor we naar de playa rijden: de Moncada barakken. In 1953 viel Castro deze barakken aan om de ammunitie voorraden van Bastista te plunderen en zo uiteindelijk de macht te grijpen. Dit mislukte, Castro werd gevangen genomen en uiteindelijk ging hij voor twee jaar de bak in. Nu zijn de barakken een school, niet te bezichtigen. Voor het dramatische effect zijn er nep kogelgaten in de façade van de school gemaakt, zodat het nog ergens op lijkt als je de buitenkant komt bekijken. Slim.

De Atos heeft er inmiddels zo’n 3000 km op zitten met ons, heeft ons over de slechtste wegen gereden en vandaag zelfs 4 mensen vervoerd. Bij het instappen constateren we dat de bandjes er wel erg slap bijhangen en we gaan ze gauw oppompen. Onze ergste vrees is namelijk dat we een lekke band krijgen in de middle of nowhere. Wij doen dus maar wél aan onderhoud… Wederom zoekt Orestes een vriendje op die dat voor 1 CUC even voor ons fixt. We zetten Orestes en zoon af, maar niet voor Son een kus heeft gekregen van Michael. Bijgepompt gaan we de Autopsia op, richting het strand.

Maar het strand halen we vandaag niet. Bij Las Tunas tanken we en gaan we even lunchen, om te concluderen dat we deze zondag nog maar weinig geld bij ons hebben en we niet zonder geld willen komen te zitten. We besluiten in Las Tunas een Casa te zoeken en maandagochtend naar de bank te gaan. We informeren bij één van de twee Casa’s genoemd in de Lonely Planet, maar er is geen plaats meer in de herberg. Laat het maar aan de Cubanen over om een vriendje te bellen. In no time rijdt er een Amerikaanse slee voor die ons voor gaat naar onze Casa for the night. We checken in bij Tania. We koukleumen nog even om het terras om een paar nummers van een blaasorkest mee te krijgen dat zich op het plein heeft geïnstalleerd, maar verder is Las Tunas een slaperig stadje waar niet veel gebeurt.

http://waltenson.waarbenjij.nu/Reisvers ... id=3342741

michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Re: Walt

Bericht door michiel » 06 mar 2010 17:27

Vamos a la playa

Maandag 1 maart
Over vandaag kunnen we kort zijn. Vanuit Las Tunas is het ongeveer anderhalf uur rijden naar Playa Santa Lucía. Daar checken we in bij de usual all-inclusive, wel een stuk kleinschaliger dan Cayo Coco, en benen naar het strand. We sluiten af bij het zwembad met een paar biertjes. Punt.

Dinsdag 2 maart
Vannacht heerlijk lang geslapen, we worden wakker om 8 uur. We hebben besloten om vandaag niet bij de Franstalige Canadezen aan te sluiten in de pool of op het strand, maar om de auto te pakken naar een heel klein strandje: Playa Los Cocos. Het ligt op ongeveer 7 kilometer van ons hotel. De weg er naartoe is er weer in eentje uit Cuba’s buitencategorie: een zandpad vol stenen en potholes. Prima! Het betekent dat je eigen vervoer (of een taxi) nodig hebt om er te komen, barrières dus. We komen dan ook aan bij een erg mooi, rustig strand. Er liggen nog geen 10 mensen. Er is natuurlijk wel een relaxte strandtent (El Buccanero) erbij, met dito muziek, om zo af en toe een Buccanero biertje te scoren. Life is beautiful!

michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Re: Walt

Bericht door michiel » 06 mar 2010 17:29

Trinidad!

Woensdag 3 maart
We staan relaxed op en hopen nog een paar zonuurtjes te pakken. Helaas, het is redelijk bewolkt en fris. We besluiten na het ontbijt om dan maar meteen de auto in te gaan, per slot van rekening hebben we een lange tocht van ongeveer 6 uur voor de boeg naar Trinidad.

We zijn nauwelijks onderweg als Walt een ergernisje mag bijschrijven in zijn Cuba boek. We weten allemaal dat de über-chauffeur nogal van doorrijden houdt en het niet altijd even nauw neemt met de snelheidslimiet. Echter, in Cuba houdt hij zich keurig aan de regels, al was het alleen al omdat het simpelweg niet te doen is om harder te rijden dan 80 km/u. Son zou tegen het plafond geplakt zitten als een platgeslagen mug, en dat willen we natuurlijk niet. Enfin, Walt rijdt dus weer eens keurig 80, remt af tot ongeveer 60 bij een lange bocht om naar een andere weg te gaan en nog even goed te kijken of we in de juiste richting gaan, en wordt vervolgens van de weg gefloten. Een sjapperdeflap (lees: politieagent) vertelt hem dat hij maar 40 mag. Geen bord gezien, maar dat boeit natuurlijk niet. Mee naar zijn hok, autopapieren inleveren, wachten, een krabbel zetten, en we mogen weer verder. Om te beginnen een korte scheldkanonnade, maar gelukkig weet Son Walt aan het verstand te brengen dat we maar moeten lachen om de boete van 10 CUC. Op naar Trinidad!

Van Antonia in Santiago hadden we een adresje gekregen in Trinidad. Dolblij was ze dat ze eindelijk toeristen trof die van Santiago naar Trinidad reisden, normaliter gaan reizigers alleen van Trinidad naar Santiago. Haar vriendinnetje in Trinidad met een Casa kon op die manier altijd wel toeristen naar Antonia doorsturen, maar Antonia kreeg zelden de kans haar een wederdienst te bewijzen. Hoewel er volgens de Lonely Planet meer dan 400 super Casas in Trinidad te vinden zijn, besluiten we toch eerst te kijken of de Casa van Antonia’s vriendinnetje wat is. En of het wat is! Midden in het centrum, aan de typische weg van kinderkopjes, met een prachtig dakterras en uitzicht over de stad, de bergen én de zee!

Bij binnenkomst lopen we meteen door naar het dakterras, om foto’s te maken en van het heerlijke weer te genieten. We worden er begroet door een grote Noor. Niet veel later komt ook zijn vriendin boven zitten en worden de biertjes open getrokken. Van het ene biertje, via het andere, belanden we met z’n allen aan de eettafel op het dakterras, door naar zelfgemixte rum-cola en uiteindelijk de stad in, om op de trappen van Trinidad naar live salsa muziek te luisteren en naar dansende mensen te kijken.

Marian wordt al snel geschalkt en staat in no time op de dansvloer met een Cubaan, terwijl Trond in Walt zijn vriend heeft gevonden met verhalen over Noorse en Nederlandse sporters – laat dat maar aan Walt over. Beide Noren houden wel van een drankje, en Walt doet niet voor hun onder. Jammerdebammer voor Son heeft ze al ruim een dag last van haar maag, dus veel eten, rum-cola en mojito’s zit er helaas niet in. Ze kan net zo veel mee genieten van de salsa op de trappen en in de Casa de Trova om de hoek, gelukkig. Om half twaalf beginnen de mojito’s op Walt in te werken en gaan we naar bed.

Donderdag 4 maart
Vanochtend lekker uitgeslapen. Walt heeft nergens last van gelukkig en na het ontbijt (met koffie op het dakterras) gaan we de stad in. Niet voor niets staat de binnenstad van Trinidad op de Unesco werelderfgoed lijst. De stad ziet eruit alsof het 1850 is, met prachtige huizen, kerkjes en zowaar, een paar gezellige tentjes waar je wat kunt drinken of lunchen met een terras!! Unicum.

Alles is te lopen in Trinidad en er hangt een heel prettige, dorpse sfeer. De Lonely Planet waarschuwt voor jinetros, nog een tandje erger dan Santiago en we zijn een beetje op ons hoede. Maar niets is minder waar. Af en toe worden we aangesproken, maar iedereen is vriendelijk en niemand is vasthoudend of agressief. Samen met het heerlijke weer, de muziek op straat, de echt mooie (en goed onderhouden!) pandjes en souvenir-stands, vinden we dit een heel mooie stad. Misschien wel de mooiste van Cuba? Ja, de mooiste van Cuba!
Trinidad is eigenlijk best klein, we hebben de belangrijkste pandjes gezien, sfeer geproefd en onze souvenirs gekocht. Dus vinden we het tijd voor een drankje en relaxen op het dakterras, want daar hebben we het wel enorm mee getroffen. We hebben een heerlijk vakantiegevoel en weten dat we relaxed aan onze volgende én laatste reisdag zullen beginnen.

Vanavond eten we weer in de Casa. Dat is ons iedere keer heel goed bevallen. Inmiddels is de maag van Son ook weer en beetje bijgedraaid (letterlijk misschien?) en kan ze meegenieten van de laatste keer moros y cristianos, pollo en salade. Natuurlijk zijn haar ogen weer groter dan haar maag, dus moet Walt even geduld hebben voor we weer op pad kunnen om voor de laatste avond van mojito’s en salsa te genieten. We gebruiken de tijd om de tassen alvast in te pakken. Morgen moeten we namelijk weer op tijd op pad om via Santa Clara naar Havana te reizen. Morgen gaan we alweer naar huis!

http://waltenson.waarbenjij.nu/Reisvers ... id=3347530

michiel
miembro de mérito
miembro de mérito
Berichten: 2165
Lid geworden op: 19 jun 2007 18:54

Re: Walt

Bericht door michiel » 06 mar 2010 17:30

Cuba here we go!

Vrijdag 5 maart
Om 7 uur staan we naast ons bedje en om half 8 zitten we aan het ontbijt. De tassen worden ingeladen en we gaan op pad. In de auto nemen we de definitieve beslissing om het Che monument in Santa Clara over te slaan. We hebben allebei niet zoveel met deze huurling en het is een enorm eind omrijden, not to mention dat we het onszelf weer extreem moeilijk maken en een heel strakke planning moeten najagen. We gaan naar Havana!

Na een rit van toch weer vier en een half uur komen we in het drukke Havana aan. Op gevoel en met een beetje behulp van de kaart, loodst Walt feilloos de heilige koe naar de stal. Hier aangekomen halen we drie en een halve week touren uit de auto, lossen we de tassen, leveren de sleutel in, betalen we de 10 CUC boete voor Walt’s scheur-actie en stappen we in een wel heel luxe Audi-taxi die ons naar de Prado en Hotel Ingleterra brengt. Onze tassen gaan hier in de beveiligde opslag en we nestelen ons op het terras, lopen nog eens over de Prado en internetten in de lobby. Heel relaxed, tot we straks worden opgehaald door diezelfde Audi om naar het vliegveld te gaan.

Zucht. De vakantie zit erop. Wat een prachtige reis hebben we gemaakt en wat hebben we veel gezien, veel mensen ontmoet, veel meegemaakt en ook wel veel geleerd. Over het land, onszelf en over hoeveel geluk we hebben en hoe geweldig ons thuis is. We hebben genoten, maar we zijn ook weer blij dat we naar huis gaan. Hoe fijn is dat!

http://waltenson.waarbenjij.nu/Reisvers ... id=3347533

reiziger103
Nuevo
Nuevo
Berichten: 2
Lid geworden op: 14 mar 2010 13:01

Re: Walt

Bericht door reiziger103 » 15 mar 2010 19:29

Hallo, ik heb met plezier jullie verslag gelezen, hebben jullie soms nog de adressen van casas? want blijkbaar zijn die bij jullie telkens héél goed meegevallen? Wij gaan wel met het openbaar vervoer, héél lang getwijfeld of we het aandurven met de auto(2 vrouwen) en ze hadden ons allemaal gezegd dat het daar toch wel gevaarlijk rijden was, maar blijkbaar viel dit ook reuze mee bij jullie.

Plaats reactie