Met een korte rok en een mobieltje op de heup, verlaat Yanisleidy haar huis in een drukke buitenwijk van Havana. Ze is 17 en heeft een visum voor België. Ze kijkt rond, op zoek naar politieagenten want ze wil een paar dagen voordat ze in het vliegtuig stapt, geen problemen krijgen. De laatste jaren werkte ze als prostituee, maar zelf gebruikt ze deze term niet want naast seks heeft ze verschillende van haar klanten ook liefde gegeven. Ze voelt zich gelukkig want ze heeft haar droom ooit Cuba te verlaten, vervuld. Zeker als zij zich zelf vergelijkt met haar moeder, die zelfs nooit naar Camagüey kon reizen.

Zij is een van die jongeren die de Nieuwe Mens of in haar geval de Nieuwe Vrouw, moesten worden. Zij zouden in een samenleving vol gelijkheid en kansen voor iedereen leven, maar de toekomst vloeide weg nog voor hij was begonnen. Ze werd geboren toen de markt van het rantsoen al geen fabrieks-goederen meer aanbood en tienermeisjes per maand één enkel maandverband kregen. Ook heeft ze nooit van vrouwenbevrijding gehoord; in plaats daarvan werd ze, toen ze 6 weken oud was in een crèche gestopt zodat haar moeder kon werken. Nu, nog geen twintig jaar oud, heeft ze geleerd dat de portemonnee van mannen de bron bevat voor het leven dat zij zich wenst: mooie schoenen, merkkleding en haar eigen huis.

Lees meer, drie delen:
http://cuba.web-log.nl/cuba/2010/07/blogger-yoani-s%C3%A1nchez-vrouwenemancipatie-is-in-cuba-taboewoord-1.html